Spis treści
Wenezuelska liderka opozycji María Corina Machado w lutym 2025 roku złożyła obietnice prywatyzacji wenezuelskiej ropy i otwarcia kraju dla amerykańskich korporacji – to fragment szerszej układanki ukazującej ekonomiczne motywy stojące za poparciem Waszyngtonu dla wenezuelskiej opozycji.
„Zapomnijcie o Arabii Saudyjskiej”
W wywiadzie z Donaldem Trumpem Jr. Machado przedstawiła wizję gospodarczego przekształcenia Wenezueli, która jest de facto planem masowej prywatyzacji i oddania kontroli nad zasobami naturalnymi zagranicznym inwestorom. Jej słowa były jednoznaczne: „Zapomnijcie o Arabii Saudyjskiej, o Saudyjczykach. Mamy więcej ropy, nieskończony potencjał”.
Machado zapowiedziała radykalne kroki:
„Wyrzucimy rząd z sektora naftowego. Sprywatyzujemy cały nasz przemysł”.
Dodała, że Wenezuela dysponuje ogromnymi zasobami: ropą, gazem, minerałami, ziemią, technologią oraz strategiczną lokalizacją – zaledwie kilka godzin lotu od Stanów Zjednoczonych.
Obietnica zysków dla „dobrych ludzi”
Machado nie ukrywała, że głównym celem jej planów jest wzbogacenie amerykańskich firm. W rozmowie z synem prezydenta USA zapewniła: „Amerykańskie firmy znajdują się w super strategicznej pozycji, by inwestować. Ten kraj, Wenezuela, będzie najświetniejszą okazją inwestycyjną dla amerykańskich firm, dla dobrych ludzi, którzy zarobią dużo pieniędzy”.
Machado podkreśliła też, że pod jej przywództwem Wenezuela stanie się „najsilniejszym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych w regionie”. To obietnica, która wykracza poza zwykłe relacje dyplomatyczne – to zapowiedź całkowitego podporządkowania wenezuelskiej polityki zagranicznej i gospodarczej interesom Waszyngtonu.
Największe rezerwy ropy na świecie
Wenezuela posiada największe potwierdzone rezerwy ropy naftowej na świecie – około 303,8 miliarda baryłek według OPEC. Te ogromne zasoby zostały znacjonalizowane przez Hugo Cháveza, który stworzył potężną państwową firmę naftową PDVSA. To właśnie PDVSA jest głównym celem planów prywatyzacyjnych Machado.
Podczas rządów Cháveza Wenezuela produkowała około trzech milionów baryłek ropy dziennie. Obecnie produkcja spadła do około miliona baryłek dziennie, głównie z powodu sankcji nałożonych przez USA oraz braku inwestycji. Większość wenezuelskiego eksportu ropy trafia obecnie do Chin, z wyjątkiem około 100 tysięcy baryłek dziennie, które amerykański gigant Chevron sprzedaje do USA.
Długoletnie wsparcie z Waszyngtonu
Machado od ponad dwóch dekad otrzymuje finansowanie od rządu USA. Jej organizacje opozycyjne były wspierane przez National Endowment for Democracy (NED) – organizację często określaną jako narzędzie amerykańskiego wywiadu. W 2005 roku została zaproszona do Białego Domu na spotkanie z George’em W. Bushem, co miało miejsce zaledwie dwa lata po nielegalnej inwazji USA na Irak.
W wywiadzie z Trumpem Jr. Machado wymieniła szereg amerykańskich urzędników wspierających wenezuelską opozycję: Marco Rubio (sekretarz stanu i doradca ds. bezpieczeństwa narodowego), Mike Waltz (ambasador USA w ONZ), senatora Ricka Scotta oraz kongresmenów Mario Díaz-Balarta, Maríę Elvirę Salazar i Carlosa Giméneza. Wspomniała również o wsparciu ze strony spikera Izby Reprezentantów Mike’a Johnsona.
Starlink jako broń polityczna
W rozmowie ujawniono, że Elon Musk, najbogatszy człowiek świata, dostarczył wenezuelskiej opozycji 160 anten Starlink. Trump Jr. wyjaśnił, że technologia Muska została wykorzystana przez zespół Machado do publikowania w internecie dokumentów mających rzekomo udowodnić sfałszowanie wyborów prezydenckich w 2024 roku.
Machado potwierdziła:
„Byliśmy w stanie umieścić je na stronie internetowej dzięki sprzętowi Starlink, który otrzymaliśmy potajemnie, w ukryciu, w naszym kraju”.
To kolejny przykład wykorzystania prywatnej technologii satelitarnej jako narzędzia geopolitycznego w destabilizacji krajów nieprzychylnych Waszyngtonowi.
Wsparcie dla polityki zagranicznej USA
Machado nie ogranicza się wyłącznie do kwestii gospodarczych. W swoim wywiadzie jasno określiła swoją politykę zagraniczną jako całkowicie zgodną z interesami Stanów Zjednoczonych. Potępiła Chiny, Iran, Kubę, Nikaraguę, Hamas i Hezbollah. Wyraziła również zdecydowane poparcie dla Izraela w konflikcie w Gazie.
Co więcej, zapowiedziała, że po obaleniu Maduro zamierza doprowadzić do upadku lewicowych rządów Kuby i Nikaragui. Powiedziała: „Kiedy Maduro odejdzie, zobaczycie, jak Kuba i Nikaragua również upadną. I Ameryka Łacińska, i obie Ameryki będą po raz pierwszy wolne od socjalizmu, komunizmu i tyranii”.
Dedykacja dla Trumpa
Po otrzymaniu Pokojowej Nagrody Nobla w październiku 2025 roku Machado zadedykowała to wyróżnienie prezydentowi Donaldowi Trumpowi, dziękując mu za wsparcie. W swoich publicznych wystąpieniach chwaliła Trumpa, mówiąc:
„Dla mnie prezydent Trump jest po stronie narodu wenezuelskiego, demokracji i dobrobytu dla USA, a także dla Wenezueli”.
Dodała również: „Wierzcie mi, Maduro jest przerażony Donaldem Trumpem, przerażony”. Podkreśliła, że „nigdy nie mieliśmy większej szansy niż teraz, największej szansy” na zmianę reżimu w Wenezueli.
Skrajna prawica i marginalizacja
W 2012 roku w prawyborach opozycji Machado zdobyła zaledwie 3,66% głosów, co pokazywało jej marginalną pozycję i postrzeganie jej jako skrajnej, prawicowej postaci. Liderem umiarkowanej prawicowej opozycji był wówczas Henrique Capriles, który zdobył 63,91% głosów.
Capriles, mimo że jest zdecydowanie prawicowym politykiem, publicznie krytykował Machado i jej sojuszników. W sierpniu 2025 roku w wywiadzie dla BBC potępił radykalnych opozycjonistów wzywających do amerykańskiej interwencji wojskowej w Wenezueli. Powiedział:
„Większość ludzi, którzy chcą rozwiązania militarnego i inwazji USA, nie mieszka w Wenezueli. Nawet nie rozważają konsekwencji tego. Tracone są ludzkie życia”.
Ekonomiczny plan bez maski
Machado w swoich wypowiedziach nie pozostawiła wątpliwości co do ekonomicznych motywów stojących za jej walką o władzę. Przedstawiła Wenezuelę jako „najświetniejszą okazję inwestycyjną” dla amerykańskich korporacji, które „zarobią dużo pieniędzy” na eksploatacji wenezuelskich zasobów naturalnych.
Jej wizja zakłada całkowitą prywatyzację państwowego sektora naftowego, otwarcie rynków dla zagranicznych firm oraz przekształcenie Wenezueli w satelitę gospodarczego i politycznego Stanów Zjednoczonych. To model, który w przeszłości został zastosowany w wielu krajach Ameryki Łacińskiej, prowadząc często do pogłębienia nierówności społecznych i uzależnienia ekonomicznego od zagranicznych korporacji.