Spis treści
Komisja Trójstronna (ang. Trilateral Commission) to prywatna, pozarządowa organizacja założona w 1973 roku z inicjatywy Davida Rockefellera w oparciu o analizy Zbigniewa Brzezińskiego.
Organizacja powstała jako forum współpracy 325 prywatnych osób z Europy, Japonii i Ameryki Północnej, mające na celu promowanie bliższej współpracy między tymi regionami.
Obecnie Komisja liczy około 350 członków – przedstawicieli polityki, biznesu, nauki i mediów z trzech kontynentów. Zebrania komisji są całkowicie tajne i zamknięte dla prasy.
Narodziny tajemniczej organizacji
Idea Komisji Trójstronnej zrodziła się w 1970 roku, gdy młody polski intelektualista Zbigniew Brzeziński przewidział rosnącą potęgę gospodarczą Japonii i powojennej Europy.
W swojej książce „Between Two Ages: America’s Role in the Technetronic Era” Brzeziński argumentował, że skoordynowana polityka między rozwiniętymi narodami jest konieczna w celu przeciwdziałania globalnej niestabilności wynikającej z rosnących nierówności ekonomicznych.
David Rockefeller, głowa potężnej dynastii bankowej, sfinansował projekt i wspólnie z Brzezińskim powołał organizację do życia, gdzie Brzeziński pełnił funkcję pierwszego sekretarza wykonawczego i dyrektora. Oficjalne oświadczenie George’a Franklina brzmi:
„Komisja Trójstronna była pomysłem Davida Rockefellera, ale prawdziwym architektem tej idei był Zbigniew Brzeziński„
Spotkania organizacji mają charakter niejawny, zamknięty dla prasy. Komisja nigdy nie zajmuje oficjalnego stanowiska w dyskutowanych kwestiach, a opiera się jedynie na wpływach swoich członków. Opinia publiczna mimo licznych prób, do tej pory nie była w stanie ustalić, co jest dokładnym celem działania tej plutokratycznej grupy.
Powiązania z wolnomularstwem
Według książki Cervery zawierającej charakterystykę światowych struktur masońskich, Komisja składa się ze starannie wyselekcjonowanych 200 osób.
Autor stwierdza:
„Należy przypuszczać, że jeżeli chodzi o prezentację na zewnątrz, to porzucono element tajności, który jest utrzymywany w innych elitarnych grupach świata kapitalistycznego. Nie wiadomo jednak, czy to oznacza porzucenie zasad działania masonerii, albo służy do ukrycia decyzji podejmowanych w mroku loży„
Dopiero wybranie członka Komisji Trójstronnej Jimmy’ego Cartera na prezydenta USA spowodowało zainteresowanie środków masowego przekazu tą organizacją. Za tą hipotezą przemawia to, że większość prezydentów USA po 1973 roku było członkami tej komisji.
Polscy agenci wpływu
Polska została zaproszona do udziału w pracach Komisji Trójstronnej w październiku 1993 roku. Według relacji Andrzeja Olechowskiego, byłego ministra spraw zagranicznych i współzałożyciela Platformy Obywatelskiej, z zaproszeniem zwrócił się do niego niemiecki federalny minister gospodarki Otto Graf Lambsdorff. Olechowski zadbał następnie o to, aby polscy przedstawiciele znaleźli się w strukturach organizacji.
Wśród polskich członków Komisji Trójstronnej znaleźli się między innymi:
- Andrzej Olechowski – współzałożyciel Platformy Obywatelskiej, były minister spraw zagranicznych i finansów, przewodniczący Grupy Polskiej
- Jerzy Baczyński – redaktor naczelny tygodnika „Polityka”
- Marek Belka – były prezes NBP
- Jerzy Koźmiński – były ambasador RP w Stanach Zjednoczonych
- Aleksander Kwaśniewski – uczestniczył w dyskusjach, przewodnicząc sesji dotyczącej relacji Ukrainy z Unią Europejską
- Katarzyna Kieli – prezes TVN i Warner Bros Discovery Poland
- Janusz Palikot – były członek
- Wanda Rapaczyńska – współwłaścicielka spółki wydawniczej Agora
- Zbigniew Wróbel – były prezes PKN Orlen
Sekretne spotkanie w Krakowie
W dniach 25-27 października 2013 roku odbyło się w Krakowie w Sukiennicach doroczne, 37. spotkanie Grupy Europejskiej Komisji Trójstronnej.
Spotkanie otworzył prezydent Polski Bronisław Komorowski, a przewodniczącym Grupy Europejskiej był wówczas Jean-Claude Trichet, były prezes Europejskiego Banku Centralnego.
Głównymi tematami były: dziesięciolecie rozszerzenia Unii Europejskiej, relacje Ukrainy i Gruzji z UE oraz zagadnienia energetyczne. Szczegóły tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami, nie zostały nigdy ujawnione.
Ostrzeżenie senatora Goldwatera
Organizacja była wielokrotnie krytykowana przez politycznych aktywistów i naukowców z dziedziny politologii za promowanie globalnego konsensusu wśród międzynarodowych klas rządzących w interesie elit finansowych i przemysłowych.
Jednym z najbardziej znanych krytyków był Barry Goldwater, były republikański kandydat na urząd prezydenta USA i senator, który w 1980 roku stwierdził:
„Komisja Trójstronna jest międzynarodowa i jest przeznaczona, by być środkiem dla multinarodowej konsolidacji interesów bankowych/handlowych. Procesy te mają być uskuteczniane poprzez przejęcie kontroli nad polityką rządu Stanów Zjednoczonych”
W swojej książce Goldwater rozwinął tę myśl:
„Moim zdaniem, Komisja Trójstronna jest umiejętnym skoordynowaniem wysiłków na rzecz przejęcia kontroli konsolidowania czterech centrów władzy: monetarnej, intelektualnej, kościelnej i politycznej. Konsolidacja ta ma być sporządzona by bardziej cicho, bardziej wydajnie działać dla tworzenia społeczności światowej. To co naprawdę zamierzają członkowie KT, to stworzenie na świecie przewagi politycznej osób zaangażowanych w ów projekt. Jako zarządcy i twórcy systemu, będą rządzić przyszłością poprzez utworzenie światowej władzy ekonomicznej„
Sieć wzajemnych powiązań
Wiele nazwisk osób działających w Komisji Trójstronnej powtarza się także w Grupie Bilderberg. Obie organizacje są postrzegane jako część szerszej sieci powiązań między globalną elitą finansową i polityczną. Tajny charakter spotkań tych organizacji, podczas których nie są publikowane żadne protokoły ani inne materiały, wzbudza szczególne zainteresowanie badaczy.
Według Jima Marrsa, słynnego reportera New York Timesa i autora książki „Oni rządzą światem”, sekrety łączące wielkie piramidy, masonów, stowarzyszenia Illuminati i Radę Polityki Zagranicznej są wnikliwie badane, by odkryć tajne kabały i mechanizmy władzy.
O rozpoczęciu i zakończeniu wojen decydują zmawiający się za kulisami prawdziwi animatorzy wydarzeń; oni też manipulują notowaniami giełdowymi i oprocentowaniem kredytów, utrzymują podziały klasowe, a nawet cenzurują dzienniki telewizyjne.
Elita władzy
Wśród członków Komisji Trójstronnej znaleźli się lub znajdują niektórzy z najbardziej wpływowych polityków i finansistów XX i XXI wieku:
- David Rockefeller – założyciel i honorowy członek
- Henry Kissinger – były sekretarz stanu USA
- Jimmy Carter – 39. prezydent USA, wybrany na członka przez Brzezińskiego w 1974 roku
- Dick Cheney – były wiceprezydent USA
- Bill Clinton – 42. prezydent USA
- Jean-Claude Trichet – były prezes Europejskiego Banku Centralnego
- Carl Bildt – szwedzki polityk
Gdy Jimmy Carter został prezydentem USA, Washington Post odnotował z niepokojem: „Niepokojącą rzeczą w sprawie Komisji Trójstronnej jest to, że prezydent-elekt jest jej członkiem. Tak samo wiceprezydent-elekt Walter F. Mondale. Tak samo nowi sekretarze stanu, obrony i skarbu„.
Piramida władzy
Według niektórych analiz, struktura Komisji Trójstronnej przypomina piramidę władzy. Na szczycie piramidy identyfikowane jest „finansowe bractwo”, składające się z kilku starych amerykańskich rodzin, tzw. amerykańskiej arystokracji, kontrolującej główne instytucje finansowe Nowego Jorku.
Poniżej tego najwyższego poziomu znajduje się komitet wykonawczy dla Stanów Zjednoczonych, połączony z komitetami wykonawczymi w Europie i Japonii. Poprzez kontrolę nad władzą wykonawczą rządu USA, członkowie Komisji kontrolują także amerykańską politykę.
Dominacja nad „krajami rdzeniowymi”
Jednym z ciągłych projektów Komisji ma być dominacja nad dziewięcioma „krajami rdzeniowymi” w Europie i Japonii, które ze względu na swoją zdolność produkcyjną odpowiadają za 80 procent światowej produkcji. Grupa „rdzeniowa” ma następnie zdominować pozostałe 20 procent świata.
Amerykańskie korporacje międzynarodowe (MNC) zapewniają łączność, wywiad i kanały finansowe w poszczególnych krajach – ścięgna wiążące globalny Nowy Porządek Światowy z kierunkami wyznaczanymi przez Komisję.
Nowy Porządek Świata
W ramach teorii alternatywnych Komisja Trójstronna jest postrzegana jako wehikuł implementacji tzw. Nowego Porządku Świata. Według tych interpretacji, organizacja wraz z Grupą Bilderberg, Radą ds. Stosunków Zagranicznych (Council on Foreign Relations), CIA, a nawet Watykanu stanowi część tajemniczej globalnej elity dążącej do utworzenia światowego rządu.
Niektóre analizy wskazują, że Komisja Trójstronna reprezentuje korporacyjne przejęcie władzy, które jest trudne do zidentyfikowania. Według Davida Rockefellera, mniej niż 100 korporacji pragnie scentralizowanej kontroli i dzieli świat między sobą – na przykład firmy z USA otrzymują płatne drogi w Hiszpanii, a hiszpańskie firmy płatne drogi w USA.
Technokracja i naukowa kontrola społeczeństwa
Ostatecznym celem Komisji Trójstronnej ma być wprowadzenie technokracji – systemu rządów, w którym władzę sprawują technicy, eksperci i naukowcy zamiast polityków wybieranych w demokratycznych wyborach.
W tym modelu decyzje dotyczące życia miliardów ludzi byłyby podejmowane przez wąską grupę specjalistów, którzy – rzekomo posiadając wyższą wiedzę – nie musieliby się tłumaczyć z swoich działań przed społeczeństwem.
Filozofia organizacji jest opisywana jako eugeniczna i maoistowska, wdrażana przez system korporacyjnego rządu światowego.
Eugenika w tym kontekście oznacza dążenie do kontroli nad rozrodczością i „jakością” populacji ludzkiej, podczas gdy elementy maoistowskie odnoszą się do totalitarnej kontroli społecznej realizowanej przez pozornie racjonalne, technokratyczne struktury.
System ten jest celowo skomplikowany i nieprzejrzysty, co czyni go trudnym do zidentyfikowania i zwalczania przez przeciętnych obywateli.
Rodowód technokracji
Według niektórych analiz, technokracja miała się rozpocząć już na początku XX wieku, około 1900 roku, wraz z upadkiem tradycyjnego brytyjskiego imperializmu.
Kiedy Imperium Brytyjskie znalazło się w tarapatach i nie mogło dłużej utrzymywać swojej hegemonii poprzez bezpośrednią kolonialną kontrolę, elity zdecydowały się przejść na bardziej subtelny, korporacyjny model dominacji.
Zamiast jawnej kontroli wojskowej i administracyjnej, nowy system miał opierać się na sieciach korporacji międzynarodowych, instytucji finansowych i organizacji pozarządowych, które działają ponad głowami rządów narodowych.
Ten model kontroli jest o wiele bardziej efektywny, ponieważ jest „nieprzenikniony” dla przeciętnego obywatela – działa w cieniu formalnych struktur demokratycznych, które stają się jedynie fasadą ukrywającą prawdziwe centra władzy.
Władza ekspertów jako narzędzie dominacji
W systemie technokratycznym społeczeństwo jest systematycznie pozbawiane możliwości kontroli nad decyzjami władzy. Obywatele słyszą, że „nie mają kompetencji” do oceniania decyzji ekspertów, a sam fakt zakwestionowania ich czy wyrażenia odmiennego zdania jest traktowany jako dowód braku kompetencji lub złej woli. W ten sposób staje się niemożliwa jakakolwiek kontrola społeczna nad poczynaniami władzy.
Społeczeństwo, w którym dominuje myślenie technokratyczne, w nieunikniony sposób staje się społeczeństwem elitarystycznym, w którym jedna grupa sprawuje niekontrolowaną władzę nad resztą obywateli – oczywiście „dla ich własnego dobra”.
Problem w tym, że to właśnie elity definiują, na czym to dobro ma polegać, bez pytania o zdanie tych, których życiem zarządzają.
Kontrola mediów i informacji
W niektórych interpretacjach mainstreamowe media są postrzegane jako część machiny propagandowej używanej do kształtowania opinii publicznej zgodnie z interesami globalnych elit. Według tych analiz, wielkie koncerny medialne nie informują obiektywnie o rzeczywistości, lecz aktywnie kreują narracje służące utrzymaniu istniejącego systemu władzy.
Rodzina Rothschildów, bogata dynastia bankowa o żydowskich korzeniach, jest szczególnie wskazywana przez różne teorie jako kluczowy element globalnej sieci wpływów.
Według tych interpretacji, Rothschildowie kontrolują City of London – jedno z najważniejszych centrów finansowych świata, Rezerwę Federalną USA oraz większość tradycyjnych mediów w krajach zachodnich. Ta koncentracja władzy finansowej i medialnej w rękach jednej rodziny miałaby pozwalać na koordynację działań na skalę globalną.
Podobnie Bill Gates i George Soros są wskazywani jako prominentni członkowie tego tajemniczego establishmentu. Gates, jako jeden z najbogatszych ludzi świata i główny sponsor Światowej Organizacji Zdrowia, miałby wpływ na politykę zdrowotną całej planety.
Soros z kolei, poprzez swoją sieć fundacji i organizacji pozarządowych, miałby destabilizować suwerenne państwa i narzucać im swoją wolę.
Kontrola nad informacją pozwala elitom na manipulowanie świadomością mas i kreowanie pożądanej wersji rzeczywistości.
Poprzez decydowanie o tym, które wydarzenia są nagłaśniane, a które przemilczane, które interpretacje są promowane, a które cenzurowane, media sterują tym, co ludzie myślą i w co wierzą.
W ten sposób przeciętny obywatel żyje w świecie iluzji, nie zdając sobie sprawy z tego, kto naprawdę podejmuje decyzje dotyczące jego życia.
Kryzysy jako narzędzie
Pandemia COVID-19 nie była przypadkowym wydarzeniem, lecz starannie zaplanowaną operacją mającą na celu wprowadzenie daleko idących ograniczeń wolności obywatelskich.
Lockdowny, obowiązek noszenia maseczek i paszporty szczepionkowe miały być jedynie pretekstem do testowania społecznej uległości i przygotowania gruntu pod jeszcze bardziej restrykcyjne środki kontroli.
Zamknięcie ludzi w domach pozwoliło elitom sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć w ograniczaniu podstawowych praw bez wywołania masowego oporu.
Zwiększona legislacja dotycząca posiadania broni i potencjalna konfiskata prywatnej broni to kolejne elementy szerszej strategii mającej na celu rozbrojenie i podporządkowanie populacji obywatelskiej. Społeczeństwo pozbawione możliwości obrony staje się bezbronne wobec działań globalnych elit dążących do ustanowienia totalnej kontroli.
Kryzysy ekonomiczne, kolejne pandemie i konflikty międzynarodowe są celowo wywoływane lub przynajmniej świadomie wykorzystywane jako kolejne preteksty do wprowadzania coraz większej kontroli nad społeczeństwami.
Każdy kryzys jest okazją do odebrania kolejnych porcji wolności i przyzwyczajenia ludzi do życia w stanie permanentnego zagrożenia, gdzie akceptują ingerencję władzy w każdy aspekt swojego życia