Tomasz Hejnowicz (ur. 1958) jest wnukiem Mieczysława – uczestnika strajku dzieci przeciw germanizacji, powstańca wielkopolskiego, działacza Stronnictwa Narodowego, prezesa Związku Młynarzy Wielkopolskich, publicznie rozstrzelanego w Gostyniu w 1939 roku.
Jest synem Mieczysława, byłego marynarza, skazanego i więzionego w latach 50. za „działalność wrogą wobec budowy państwa socjalistycznego”.
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące w eksperymentalnej klasie repetentów, zdając nietypową maturę w styczniu 1978 roku. Następnie kształcił się w Policealnym Studium Zawodowym o specjalności telekomutacja, związanej z cyfrowymi centralami telefonicznymi.
Przez dwa lata studiował socjologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, którą porzucił na rzecz pedagogiki w czasie stanu wojennego.
Po studiach odbył obowiązkową służbę wojskową jako podchorąży rezerwy i dowódca plutonu obrony cywilnej w zmilitaryzowanym wówczas zakładzie Stomil w Poznaniu. W czasie studiów, a nawet podczas służby wojskowej, pracował jako palacz c.o. w kilku kotłowniach jednocześnie.
Przez ponad 30 lat pracował jako nauczyciel – najpierw historii i zajęć technicznych (ZPT). Po ukończeniu studiów podyplomowych na Wydziale Matematyki i Informatyki UAM w Poznaniu przez 25 lat uczył także informatyki.
Podczas pracy zawodowej, a także po przejściu na emeryturę, napisał kilka książek, m.in. „Jak ograbić starą ciotkę i być szczęśliwym”, „Cmentarz szczurów”, „Światło”, „To ja ukradłem panu samochód” oraz „Gorące lato i mroźna zima”.
