Na okładce te sprawy robią się bardziej konkretne. Obok mózgu z obwodów stoi strzykawka, a obok tłumu wisi kamera.
W naszej interpretacji układ okładki stawia pytanie o władzę w czasie kryzysu. Kto może zmienić zasady w trakcie gry? A kto o zmianie dowiaduje się dopiero z rachunku, warunków umowy albo decyzji urzędu?

Przywódcy na górze. Kto przejmie schedę po Trumpie?
Na szczycie ilustracji stoi rząd postaci w oficjalnych strojach. Po obu stronach widać flagi. Niżej dwie osoby podają sobie ręce.
Jeszcze niżej są już wykresy, wojskowe samoloty i ludzie na ulicach.
Standage widzi w 2027 roku początek walki o schedę po Donaldzie Trumpie. Prezydent nadal będzie urzędował, a jego potencjalni następcy już zaczną zabiegać o poparcie.
Zdaniem redaktora Trump może w tym okresie częściej sięgać po rozporządzenia i próbować utrwalić swój wpływ na amerykańską politykę.
Uścisk dłoni pod szeregiem przywódców podsuwa inne pytanie. Ile warte są gwarancje państwa, gdy jego partnerzy muszą już liczyć się ze zmianą ekipy? Czy część sojuszników USA zacznie układać swoje relacje z przyszłym Waszyngtonem, zanim obecna administracja skończy urzędowanie?
Tankowiec w łańcuchach. Wojna o wpływ na dostawy
Po prawej stronie widać pęknięty rurociąg. Poniżej płynie tankowiec opleciony łańcuchami, a nad wodą przelatują samoloty wojskowe. W zestawieniu z tematem wojny z Iranem najbardziej czytelny trop prowadzi do cieśniny Ormuz.
Zakłócenie dostaw przez cieśninę może podnieść koszty paliwa i transportu. Bank Światowy wskazuje także na nawozy.
Gdy drożeją lub stają się trudno dostępne, rolnicy mogą zmienić to, co i ile zasieją. Skutki konfliktu mogą w ten sposób dotrzeć na pola daleko od Zatoki Perskiej.
Po co w takim razie łańcuchy na całym statku? Można je odczytać jako symbol zależności od tego, kto jest w stanie utrzymać szlak otwarty. Czy siłę po wojnie z Iranem lepiej mierzyć tym, kto ogłosi zwycięstwo, czy tym, czyje decyzje nadal przesuwają ceny paliw i żywności?
Chiny i Tajwan. Co znaczy data 2027?
Po lewej stronie widać chińską flagę nad tłumem i kamerę skierowaną w stronę zgromadzenia. W innych częściach obrazu pojawiają się pociski i czołgi. Samą wyspę wprowadza do interpretacji zapowiedź wydania, w której Tajwan jest jednym z głównych tematów.
W 2023 roku ówczesny dyrektor CIA William Burns mówił, że według amerykańskiego wywiadu Xi Jinping wyznaczył chińskiej armii rok 2027 jako termin osiągnięcia gotowości do inwazji.
W wypowiedzi Burnsa chodziło o zdolność wojskową. Decyzja o użyciu tej zdolności pozostawała otwarta.
Warto też zapytać, co robi z debatą sama data. Gdy 2027 rok zaczyna funkcjonować jako termin graniczny, politycy i przedsiębiorstwa muszą tłumaczyć się z tego, jak się na niego przygotowują.
Czy już samo oczekiwanie konfrontacji może przyspieszyć zbrojenia i zmienić kalkulacje obu stron?
Mózg z obwodów. Rozwój AI, dług i nadzór
W centrum okładki znajduje się mózg zbudowany z cyfrowych obwodów. Wokół widać zera i jedynki, po lewej robota. Kamera skierowana na zgromadzenie pozwala dopisać do tego obrazu pytanie o to, kto może obserwować i kto ma dostęp do danych.
„The Economist” spodziewa się narastającego sprzeciwu wobec branży AI i zwraca uwagę na jej finansowanie. Centra danych, sprzęt i energię trzeba opłacić z wyprzedzeniem. Październikowy raport MFW omawia ryzyko, że przecena związana z AI odbije się również na innych częściach rynku, między innymi przez powiązania finansowe.
Na rysunku człowiek stoi pod cyfrowym mózgiem, a operator kamery pozostaje poza kadrem. Kto w tej układance ma możliwość decydowania, do czego system będzie używany? I czy za błędne decyzje zapłacą ci sami ludzie i instytucje, którzy dziś ustalają zasady wdrażania tej technologii?
Strzykawka, laboratorium i szczepienia
Przy cyfrowym mózgu stoi klasyczna strzykawka z podziałką i tłokiem. Obok są kapsułki.
Pod nimi widać mikroskop i postać przy stole z naczyniami. Dalej można dostrzec przedmioty przypominające szminkę i paletę do makijażu.
Standage wymienia „efekt Ozempicu” i zastanawia się, jak leki stosowane w redukcji masy ciała zmienią zakupy, także w branży kosmetycznej.
To pasuje do części rysunku. Sam Ozempic jest dostępny w fabrycznie napełnionym wstrzykiwaczu, a Peterson narysował zwykłą strzykawkę obok sceny laboratoryjnej.
Czy strzykawka może być także aluzją do szczepień i przygotowań do kolejnego kryzysu zdrowotnego? Cztery dni przed premierą numeru WHO poinformowała, że państwa członkowskie zamierzają przedstawić w maju 2027 roku do rozpatrzenia aneks do porozumienia pandemicznego.
Aneks ma dotyczyć m.in. tego, jak państwa będą uzyskiwały dostęp do szczepionek, leków i testów w razie przyszłych zagrożeń pandemicznych.
Francuska urna i spadający wykres. Ile władzy mają wierzyciele?
Po prawej stronie ręka wrzuca kartę do urny. Obok stoi tłum otaczający pomnik przypominający Marianne z paryskiego placu Republiki.
W innej części ilustracji czerwona linia schodzi w dół.
Standage rozpatruje ewentualne zwycięstwo Marine Le Pen przez jego wpływ na współpracę Paryża z Berlinem i reakcję rynku obligacji. Osobno pisze o narastającej presji na zadłużone państwa.
Gdy inwestorzy żądają wyższej rentowności, rząd może z czasem płacić więcej za finansowanie nowych wydatków i zastępowanie zapadającego długu.
Urnę i wykres można przeczytać razem jako obraz dwóch form nacisku na ten sam rząd. Wyborcy rozstrzygają, komu powierzają mandat. Wierzyciele wpływają na warunki, w jakich zwycięzca będzie mógł realizować swój program.
Ile ze zwycięstwa wyborczego zostaje, gdy koszt długu ogranicza zakres możliwych decyzji?
Płonący las, termometr i wiatraki. Od kogo zależy energia?
Na okładce płonie las. Niżej są termometr, płonąca beczka i turbiny wiatrowe.
Standage przewiduje kolejny rekord temperatury, a Światowa Organizacja Meteorologiczna wiąże silne El Niño z podwyższonym ryzykiem skrajnych temperatur, susz i ulew także w 2027 roku.
Tygodnik widzi w odnawialnych źródłach energii sposób na ograniczenie zależności od wahań cen paliw. W kadrze, w którym obok turbin płynie skuty tankowiec, ten argument jest czytelny.
Pozostaje jednak pytanie o nowe zależności, od dostaw urządzeń po surowce potrzebne do ich produkcji. Międzynarodowa Agencja Energetyczna zwraca uwagę na dużą koncentrację przetwórstwa części takich surowców.
Czy zmiana źródła energii zmniejszy zależność państw od zagranicznych dostawców? W niektórych przypadkach może przenieść ją z cieśnin i rurociągów do fabryk, rafinerii surowców i producentów urządzeń.
Rakieta i satelita. Kto będzie decydował o dostępie do orbity?
W górnym lewym fragmencie ilustracji znalazły się rakieta, satelita i astronauta. „The Economist” spodziewa się tańszych startów i wskazuje na projekty prywatnych stacji kosmicznych oraz pomysł budowania centrów danych na orbicie.
Tańszy lot otwiera rynek dla nowych klientów. Własność rakiet, wyrzutni i infrastruktury pozostawia jednak realną władzę w rękach podmiotów, które mogą obsłużyć takie loty.
Czy wzrost liczby startów poszerzy też grono tych, którzy wyznaczają warunki dostępu do kosmosu?
Kamera filmowa. Czy Hollywood traci pozycję?
Niżej, obok scen wojennych i infrastruktury, widać kamerę z dwiema szpulami. To trop prowadzący do Hollywood. Redakcja zestawia powroty serii takich jak „Gwiezdne wojny” z powodzeniem produkcji twórców internetowych, którzy potrafią zdobywać widownię przy dużo mniejszym budżecie.
Kamery stały się dostępniejsze, a platformy pozwalają dotrzeć do publiczności bez dystrybucji kinowej.
Widoczność filmu zależy wówczas od zasad platformy. Czy mniejsi twórcy przejmą część wpływu wielkich studiów, czy przede wszystkim zmieni się grono firm decydujących o tym, co zobaczy widz?
Teleskop, kryształowa kula i ludzie na dole
Przy dolnej krawędzi jedna postać patrzy przez teleskop. Nieopodal stoi przedmiot przypominający kryształową kulę.
Ten detal można odczytać jako żart na temat samego wydania. Na obraz przyszłości składają się zarówno rzeczy widoczne już dziś, jak i domysły na temat decyzji, które dopiero zapadną.
Obok są namioty i ludzie z tobołkami. Ta scena może przywodzić na myśl ucieczkę przed wojną albo ewakuację po katastrofie.
Na rysunku zajmują miejsce daleko od szeregu przywódców. Można w tym zobaczyć użytkowników systemów, obywateli i podatników w roli tych, którzy odczują skutki decyzji, choć mają na nie ograniczony wpływ.
W prognozach „The Economist” wojna pojawia się między innymi jako koszt dostaw, wybory jako ryzyko dla obligacji, a technologia jako inwestycja. Postacie przy namiotach zmieniają punkt widzenia.
Czy w 2027 roku ludzie, którzy ponoszą koszty kryzysów, będą mieli większy wgląd w decyzje podejmowane w ich imieniu?