Kapitał współczesnego świata nie krąży chaotycznie. Jest zbierany, porządkowany, pakowany w fundusze, kierowany na giełdy i rozdzielany między tysiące spółek przez instytucje, których nazwy większość ludzi zna słabiej niż marki technologiczne czy banki.
A przecież to właśnie te instytucje stały się jedną z najważniejszych warstw globalnej gospodarki. BlackRock, Vanguard i State Street zarządzają pieniędzmi funduszy emerytalnych, ubezpieczycieli, instytucji publicznych, firm, rodzinnych majątków i milionów inwestorów indywidualnych. Ich decyzje nie przypominają klasycznego zarządzania państwem ani bezpośredniego kierowania korporacjami. Działają inaczej — przez skalę kapitału, stałą obecność w akcjonariacie wielkich spółek, prawa głosu i standardy narzucane rynkowi przez sam ciężar swojej pozycji.
W ciągu kilku dekad zarządzanie aktywami przestało być techniczną usługą dla zamożnych inwestorów. Stało się mechanizmem, przez który przechodzi znaczna część współczesnej własności finansowej.
To zmieniło gospodarkę. Nie dlatego, że kilka firm przejęło ją formalnie na własność, lecz dlatego, że kilka firm zaczęło reprezentować na rynku ogromną część cudzej własności.
Od oszczędności inwestora do udziału w globalnych spółkach
Na początku jest zwykle prosty gest: ktoś odkłada pieniądze na emeryturę, kupuje ETF, wpłaca środki do funduszu inwestycyjnego albo uczestniczy w pracowniczym programie emerytalnym. Te pojedyncze decyzje wydają się małe. Jednak gdy zsumować je w skali milionów ludzi i wielkich instytucji, powstają strumienie kapitału liczone w bilionach dolarów.
Zarządcy aktywów organizują te strumienie. Tworzą fundusze, dobierają strategie, odwzorowują indeksy, przechowują aktywa, prowadzą raportowanie i wykonują część praw właścicielskich związanych z posiadanymi akcjami.
W praktyce wygląda to tak:
- inwestor kupuje jednostkę funduszu albo ETF,
- fundusz nabywa akcje lub obligacje zgodnie ze swoją strategią,
- zarządca aktywów prowadzi obsługę portfela,
- jeśli fundusz posiada akcje spółki, pojawiają się także prawa głosu na walnym zgromadzeniu,
- te głosy są wykonywane przez zarządcę albo według zasad wybranych przez klienta, jeśli dany program na to pozwala.
W ten sposób ogromna część własności spółek giełdowych zostaje oddzielona od bezpośredniego działania pojedynczego właściciela. Inwestor końcowy posiada ekonomiczny udział w rynku, ale rzadko sam decyduje o głosowaniu w setkach czy tysiącach przedsiębiorstw znajdujących się w portfelu jego funduszu.
Powstaje przestrzeń dla nowych pośredników władzy korporacyjnej. Nie są oni właścicielami aktywów w zwykłym sensie, ale to oni przez długi czas wykonywali w praktyce dużą część praw wynikających z tej własności.
Dlaczego zarządcy aktywów urośli tak bardzo
Wzrost znaczenia wielkich firm asset management jest nierozerwalnie związany z sukcesem inwestowania pasywnego. Przez większą część XX wieku prestiż rynku finansowego budowano wokół aktywnego wyboru spółek: dobry zarządzający miał analizować przedsiębiorstwa, przewidywać trendy i osiągać wyniki lepsze niż rynek.
Fundusze indeksowe postawiły inną tezę. Zamiast próbować pokonać rynek, można go po prostu tanio odwzorować. Jeśli indeks S&P 500 składa się z największych amerykańskich spółek, fundusz indeksowy może kupować je w odpowiednich proporcjach. Inwestor otrzymuje wtedy szeroką ekspozycję na rynek, zwykle przy znacznie niższych kosztach niż w funduszach aktywnych.
Ten model okazał się niezwykle atrakcyjny. Jego rozwój przyspieszyły:
- rosnąca popularność funduszy emerytalnych,
- spadek zaufania do drogich funduszy aktywnych,
- coraz łatwiejszy dostęp do inwestowania online,
- ekspansja ETF-ów, które można kupować na giełdzie podobnie jak akcje,
- presja na obniżanie opłat za zarządzanie.
Największym symbolem tej zmiany został Vanguard, który zbudował swoją pozycję na niskich kosztach i funduszach indeksowych. BlackRock osiągnął dominację dzięki rodzinie ETF-ów iShares. State Street natomiast współtworzył rynek nowoczesnych ETF-ów, wprowadzając w 1993 roku fundusz SPY odwzorowujący indeks S&P 500.
Skutek jest podwójny. Z jednej strony inwestowanie stało się tańsze i prostsze dla milionów ludzi. Z drugiej — ogromne masy kapitału zaczęły spływać do niewielkiej liczby największych platform inwestycyjnych.
Trzy instytucje, trzy odmienne źródła wpływu
BlackRock, Vanguard i State Street często pojawiają się obok siebie, ale nie zbudowały swojej pozycji w identyczny sposób. Każda z tych firm pokazuje inny wymiar siły współczesnego asset management.
BlackRock — skala i infrastruktura analityczna
BlackRock jest największym zarządcą aktywów na świecie. Na dzień 31 marca 2026 roku raportował 13,9 biliona dolarów aktywów pod zarządzaniem. Jego znaczenie wynika nie tylko z tej skali, lecz także z pozycji na rynku ETF-ów oraz rozwoju platformy Aladdin, używanej do analizy ryzyka, raportowania i zarządzania portfelami inwestycyjnymi.
To sprawia, że BlackRock działa jednocześnie jako:
- zarządca ogromnych portfeli kapitału,
- operator jednej z największych rodzin ETF-ów na świecie,
- dostawca technologii używanej przez instytucje finansowe,
- partner dla funduszy emerytalnych, banków centralnych, ubezpieczycieli i dużych inwestorów publicznych.
W jego przypadku wpływ ma więc dwa poziomy: finansowy i infrastrukturalny.
Vanguard — kapitał zbudowany na prostocie
Vanguard wyrósł na idei, że inwestowanie powinno być tanie, szeroko dostępne i podporządkowane interesowi klienta. Model wprowadzony przez Johna Bogle’a okazał się jedną z najbardziej trwałych zmian w historii rynków finansowych.
W 2026 roku Vanguard obsługiwał ponad 50 milionów inwestorów i nadzorował około 12 bilionów dolarów aktywów. Jego siła nie bierze się wyłącznie z rozmiaru. Równie ważne jest to, że firma pomogła uczynić inwestowanie indeksowe standardem dla oszczędzania długoterminowego, zwłaszcza emerytalnego.
Vanguard pokazuje, jak innowacja korzystna dla inwestorów — niskie opłaty i szeroka dywersyfikacja — może jednocześnie doprowadzić do trwałego skupienia olbrzymich aktywów w rękach jednego pośrednika.
State Street — zaplecze, którego zwykle nie widać
State Street jest mniej rozpoznawalny poza światem finansów, ale jego rola jest wyjątkowa. Na 31 marca 2026 roku raportował 5,6 biliona dolarów aktywów pod zarządzaniem oraz 54,5 biliona dolarów aktywów pod powiernictwem i/lub administracją.
Ta druga liczba pokazuje coś istotnego. State Street nie tylko zarządza kapitałem. Jest jednym z największych operatorów infrastruktury rynków finansowych: przechowuje aktywa instytucji, administruje funduszami, obsługuje rozliczenia i dostarcza zaplecze dla globalnego obrotu papierami wartościowymi.
Jeżeli BlackRock jest symbolem skali, a Vanguard symbolem indeksowej rewolucji, State Street jest symbolem tego, jak ważne stało się techniczne zaplecze współczesnej własności finansowej.
Stała obecność w akcjonariacie największych spółek
Fundusz indeksowy nie kupuje akcji dlatego, że jego zarządzający zachwycił się konkretną firmą. Kupuje je dlatego, że dana spółka wchodzi w skład indeksu. Jeśli przedsiębiorstwo znajduje się w S&P 500, MSCI World albo innym szeroko śledzonym benchmarku, kapitał funduszy indeksowych będzie do niego napływał automatycznie wraz ze wzrostem środków ulokowanych w tych produktach.
Właśnie dlatego wielcy zarządcy aktywów są obecni w akcjonariacie tak wielu spółek jednocześnie. Ich fundusze posiadają udziały w firmach technologicznych, bankach, producentach leków, koncernach paliwowych, przedsiębiorstwach przemysłowych, markach konsumenckich i operatorach infrastruktury.
Nie chodzi przy tym o jednorazowe spekulacyjne zakłady. W przypadku pasywnych funduszy indeksowych obecność w spółkach jest często długoterminowa i strukturalna. Jeżeli firma pozostaje w indeksie, fundusz zasadniczo pozostaje jej akcjonariuszem.
To zmienia charakter relacji między dużym inwestorem a korporacją. Tradycyjny aktywny fundusz mógł sprzedać akcje, gdy uznał, że nie podoba mu się strategia spółki. Fundusz indeksowy znacznie rzadziej ma taką swobodę. Jeżeli nie może łatwo „wyjść”, rośnie znaczenie innych narzędzi: głosowania, dialogu z zarządem i zasad nadzoru właścicielskiego.
Głosowanie jako praktyczna forma wpływu
Walne zgromadzenia akcjonariuszy rzadko przebijają się do szerokiej debaty publicznej. Tymczasem to właśnie tam zapadają decyzje dotyczące podstawowych elementów funkcjonowania spółek:
- wyboru członków rad dyrektorów,
- zatwierdzania wynagrodzeń zarządów,
- emisji nowych akcji,
- zmian statutu,
- fuzji i podziałów,
- propozycji zgłaszanych przez akcjonariuszy.
Wielcy zarządcy aktywów głosują w imieniu funduszy, którymi zarządzają, o ile uprawnienie to nie zostało przekazane klientom w innej formule. Przy skali współczesnych portfeli oznacza to tysiące głosowań rocznie i uczestnictwo w procesach właścicielskich obejmujących znaczną część największych spółek publicznych.
Właśnie dlatego temat stewardship, czyli nadzoru właścicielskiego, stał się tak ważny. BlackRock, Vanguard i State Street publikują zasady głosowania, raporty roczne i stanowiska dotyczące sposobu, w jaki oceniają zarządy spółek, struktury rad, wynagrodzenia menedżerów czy zarządzanie ryzykiem.
Dla przedsiębiorstw te dokumenty nie są zwykłą publicystyką. Gdy firma zarządzająca bilionami dolarów przedstawia swoje oczekiwania wobec ładu korporacyjnego, zarządy dużych spółek muszą brać je pod uwagę.
Inwestorzy zaczynają odzyskiwać część głosu
Rosnąca koncentracja praw głosu w rękach największych zarządców aktywów wywołała pytanie o legitymację. Skoro pieniądze należą do klientów funduszy, to czy zarządca powinien samodzielnie decydować o sposobie głosowania we wszystkich sprawach? A może część tych decyzji powinna wracać do inwestorów?
W odpowiedzi na tę debatę zaczęły rozwijać się programy oddawania części wyboru klientom:
- BlackRock Voting Choice,
- Vanguard Investor Choice,
- State Street Proxy Voting Choice.
Nie są to systemy pełnej demokracji akcjonariuszy. Inwestorzy zwykle nie głosują ręcznie nad każdą uchwałą. Mogą jednak wybierać spośród gotowych polityk głosowania albo delegować sposób wykonywania głosów zgodnie z własnymi preferencjami.
Skala tych programów rośnie. BlackRock informował w 2025 roku, że do Voting Choice kwalifikowało się 3,3 biliona dolarów indeksowych aktywów akcyjnych, a klienci reprezentujący około 784 miliardy dolarów korzystali już z tej opcji. Vanguard w 2026 roku rozszerzył Investor Choice do 32 funduszy, obejmujących około 22 miliony uprawnionych inwestorów i ponad 3,6 biliona dolarów kwalifikujących się aktywów.
Te mechanizmy nie zmieniają całego systemu, ale pokazują, że spór o władzę właścicielską przesuwa się na nowy poziom. Nie dotyczy już wyłącznie tego, kto posiada akcje. Dotyczy także tego, kto wykonuje prawo decyzji przypisane do tej własności.
Wspólna własność i pytanie o konkurencję
Jednym z najbardziej dyskutowanych zjawisk związanych z wielkimi zarządcami aktywów jest common ownership, czyli wspólna własność. Chodzi o sytuację, w której ci sami duzi inwestorzy instytucjonalni posiadają znaczące mniejszościowe udziały w kilku konkurujących ze sobą firmach z jednej branży.
Taki układ może występować w lotnictwie, bankowości, farmacji, przemyśle czy energetyce. Powstaje wtedy pytanie, czy szeroko zdywersyfikowany inwestor, mający udziały w kilku konkurentach naraz, zawsze ma silną motywację do wspierania ostrej rywalizacji między nimi.
Część badań sugerowała, że wspólna własność może wpływać na poziom konkurencji. Najbardziej znane analizy dotyczyły amerykańskich linii lotniczych i wskazywały na możliwy związek między rosnącym udziałem wspólnych inwestorów a wyższymi cenami biletów. Inni badacze rozważali, czy podobny mechanizm może działać przez system bodźców dla menedżerów albo przez łagodniejsze oczekiwania akcjonariuszy wobec walki o udział w rynku.
Jednocześnie ten obszar badań pozostaje sporny. Późniejsze analizy krytykowały część wcześniejszych wyników albo nie potwierdzały prostego i uniwersalnego związku między wspólną własnością a osłabieniem konkurencji. OECD opisuje common ownership jako zjawisko wymagające dalszego monitorowania i analizy, a nie jako problem o raz na zawsze rozstrzygniętych skutkach.
To ważne, bo pokazuje, że wpływ wielkich zarządców aktywów nie zawsze jest widoczny w pojedynczej decyzji czy publicznym wystąpieniu. Czasem dotyczy bardziej subtelnej warstwy gospodarki: zmiany układu bodźców w świecie, w którym ci sami pośrednicy kapitału są obecni po wielu stronach rynku jednocześnie.
Standardy korporacyjne jako narzędzie oddziaływania
Wielcy zarządcy aktywów oddziałują także przez standardy, które promują wobec spółek portfelowych. Dotyczy to między innymi:
- niezależności rad dyrektorów,
- przejrzystości wynagrodzeń zarządów,
- zarządzania ryzykiem,
- struktury kapitałowej,
- polityk klimatycznych i raportowania niefinansowego,
- zasad dotyczących praw akcjonariuszy.
W ostatnich latach szczególnie widoczny był spór o ESG. Część środowisk uznawała, że firmy takie jak BlackRock zbyt mocno wpływają na strategiczne decyzje przedsiębiorstw przez promowanie kryteriów środowiskowych i społecznych. Inni odpowiadali, że chodzi o ochronę długoterminowej wartości portfela, bo ryzyka regulacyjne, klimatyczne i reputacyjne mają znaczenie finansowe.
Niezależnie od oceny tego sporu widać jedno: duży zarządca aktywów może kształtować język, którym korporacje opisują własne obowiązki. Nie zawsze narzuca konkretne rozwiązanie. Często działa przez to, co uznaje za „dobrą praktykę”, „ryzyko wymagające nadzoru” albo „standard oczekiwany od rady dyrektorów”.
Przy odpowiedniej skali taki język zaczyna wpływać na cały rynek.
Regulatorzy widzą, że skala zaczyna mieć znaczenie
Przez lata wiele inwestycji wielkich zarządców aktywów traktowano jako pasywne. Skoro fundusze indeksowe odwzorowują rynek, a nie przejmują firm, wydawało się, że nie tworzą klasycznych problemów kontroli właścicielskiej.
Rosnąca skala tej własności sprawiła jednak, że regulatorzy zaczęli przyglądać się sprawie uważniej. W Stanach Zjednoczonych pojawiły się dyskusje dotyczące udziałów największych firm inwestycyjnych w sektorze bankowym i energetycznym. Rozważano, jak upewnić się, że deklarowany status inwestora pasywnego nie prowadzi w praktyce do wpływu większego, niż zakładały wcześniejsze regulacje.
To ważny moment w historii asset management. Sam wzrost aktywów nie jest jeszcze problemem prawnym. Problem pojawia się wtedy, gdy ta skala spotyka się z funkcjami właścicielskimi: głosowaniem, stałym dialogiem ze spółkami i możliwością oddziaływania na standardy całych branż.
Regulatorzy próbują więc odpowiedzieć na pytanie, które będzie wracać coraz częściej: jak rozpoznać granicę między szeroką dywersyfikacją inwestycji a wpływem systemowym wynikającym z koncentracji pośrednictwa finansowego?
Własność staje się coraz bardziej pośrednia
Jedną z mniej widocznych zmian ostatnich dekad jest to, że coraz większa część własności gospodarczej ma charakter pośredni. Miliony osób posiadają akcje spółek, choć nigdy nie kupiły ich samodzielnie. Mają je poprzez fundusze emerytalne, ETF-y, fundusze indeksowe albo inne produkty inwestycyjne.
Ten model ma zalety. Ułatwia dywersyfikację, obniża koszty i daje dostęp do rynku ludziom, którzy nie chcą być zawodowymi inwestorami. Jednocześnie rozrywa dawny związek między właścicielem a świadomym wykonywaniem praw właścicielskich.
Inwestor końcowy chce zwykle wzrostu wartości portfela. Nie śledzi jednak głosowań w tysiącach spółek. Zarządca funduszu musi więc wypełnić tę lukę. A im większy jest fundusz i im więcej spółek obejmuje, tym większą część tej luki zagospodarowuje jedna instytucja.
Właśnie dlatego współczesna gospodarka potrzebuje nowego języka do opisu władzy. Nie wystarczy już pytać wyłącznie: „kto jest formalnym właścicielem?”. Trzeba pytać również:
- kto reprezentuje właściciela,
- kto głosuje w jego imieniu,
- kto ustala standardy nadzoru właścicielskiego,
- kto organizuje przepływ kapitału pomiędzy milionami inwestorów a największymi spółkami świata.
Wpływ, którego nie widać w jednej decyzji
Największe znaczenie BlackRocka, Vanguarda i State Street nie ujawnia się w pojedynczym spektakularnym ruchu. Nie chodzi o jedną spółkę, jedną uchwałę czy jedną polityczną deklarację. Chodzi o trwałe miejsce w architekturze rynku.
Te firmy:
- gromadzą kapitał na niespotykaną wcześniej skalę,
- reprezentują interesy ogromnej liczby inwestorów,
- są długoterminowymi akcjonariuszami tysięcy spółek,
- uczestniczą w procesach nadzoru właścicielskiego,
- rozwijają standardy, które przenikają do praktyki korporacyjnej,
- stają się przedmiotem szczególnej uwagi regulatorów.
Nie jest to wpływ prosty do zmierzenia jedną liczbą. Nie da się go też uczciwie opisać jednym słowem. To mieszanina skali, rutyny, procedur, koncentracji danych, prawa głosu i wieloletniej obecności w strukturze światowego rynku kapitałowego.
Wielcy zarządcy aktywów nie zastąpili rządów ani zarządów korporacji. Zajęli jednak miejsce, którego wcześniej w tej skali nie było: stali się najważniejszymi organizatorami rozproszonej własności finansowej.
Nowe centrum ciężkości kapitalizmu
Kapitalizm XXI wieku nie opiera się już wyłącznie na przemysłowcach, bankierach i założycielach wielkich firm. Coraz większe znaczenie mają instytucje, które same nie produkują samochodów, leków ani oprogramowania, lecz zarządzają kapitałem ulokowanym w spółkach, które to robią.
Ich wpływ wyrósł z procesu, który w wielu punktach był korzystny dla inwestorów: tańszych funduszy, szerokiej dywersyfikacji, łatwiejszego dostępu do rynku i profesjonalizacji zarządzania oszczędnościami. Jednak każdy system o takiej skali tworzy także nowe napięcia.
W tym przypadku napięcie dotyczy relacji między rozproszeniem własności a koncentracją jej obsługi.
Miliony ludzi są dziś pośrednimi właścicielami wielkich firm. Ale niewielka grupa globalnych zarządców aktywów odgrywa zasadniczą rolę w tym, jak ta własność jest organizowana, reprezentowana i wykorzystywana w praktyce.
To właśnie dlatego BlackRock, Vanguard, State Street i cały sektor asset management stały się jednym z kluczowych tematów współczesnej gospodarki. Nie jako tajemniczy właściciele świata, lecz jako instytucje, przez które coraz częściej przechodzi realna władza kapitału.
Źródła i materiały pomocnicze
- BlackRock, Q1 2026 Earnings Supplement — dane o 13,9 bln USD aktywów pod zarządzaniem na 31 marca 2026 roku oraz strukturze działalności BlackRocka.
Link: https://s24.q4cdn.com/856567660/files/doc_financials/2026/Q1/BLK-1Q26-Earnings-Supplement.pdf - Reuters, Vanguard targets doubling European assets to $1 trillion by 2030 — materiał z 12 maja 2026 roku podający, że Vanguard nadzoruje około 12 bln USD aktywów globalnie i planuje dalszą ekspansję w Europie.
Link: https://www.reuters.com/business/finance/vanguard-targets-doubling-european-assets-1-trillion-by-2030-2026-05-12/ - Vanguard, Vanguard Polska — inwestorzy indywidualni — oficjalna informacja o ponad 50 milionach inwestorów korzystających z usług Vanguard na świecie.
Link: https://www.pl.vanguard/inwestorzy-indywidualni - State Street Corporation, First-Quarter 2026 Financial Results — dane o 5,6 bln USD aktywów pod zarządzaniem oraz 54,5 bln USD aktywów pod powiernictwem i/lub administracją na 31 marca 2026 roku.
Link: https://investors.statestreet.com/investor-news-events/press-releases/news-details/2026/State-Street-Corporation-NYSE-STT-Reports-First-Quarter-2026-Financial-Results/default.aspx - OECD, Institutional shareholding, common ownership and productivity: a cross-country analysis — analiza wzrostu znaczenia inwestorów instytucjonalnych, inwestowania pasywnego i zjawiska common ownership w krajach OECD.
Link: https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2023/08/institutional-shareholding-common-ownership-and-productivity_d98aeb83/d398e5b4-en.pdf - OECD, Common Ownership by Institutional Investors and its Impact on Competition — raport omawiający możliwe konsekwencje wspólnej własności dla konkurencji rynkowej oraz ograniczenia obecnego stanu wiedzy.
Link: https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2017/10/common-ownership-by-institutional-investors-and-its-impact-on-competition_549c7097/40c7872a-en.pdf - José Azar, Martin C. Schmalz, Isabel Tecu, Anticompetitive Effects of Common Ownership — szeroko komentowane badanie dotyczące możliwego wpływu common ownership na ceny biletów lotniczych w USA.
Link: https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/jofi.12698 - Andrew Koch, Marios Panayides, Shawn Thomas, Common ownership and competition in product markets — praca kwestionująca część wcześniejszych wniosków o prostym związku między wspólną własnością a ograniczaniem konkurencji.
Link: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0304405X20301938 - BlackRock, 2025 Global Voting Spotlight — raport o głosowaniach właścicielskich i skali programu BlackRock Voting Choice, obejmującego 3,3 bln USD kwalifikujących się aktywów indeksowych.
Link: https://www.blackrock.com/corporate/literature/publication/2025-investment-stewardship-voting-spotlight.pdf - Vanguard, Vanguard Adds 17 New Funds to Vanguard Investor Choice — komunikat z lutego 2026 roku o rozszerzeniu programu Investor Choice do 32 funduszy, około 22 mln uprawnionych inwestorów i ponad 3,6 bln USD kwalifikujących się aktywów.
Link: https://corporate.vanguard.com/content/corporatesite/us/en/corp/who-we-are/pressroom/press-release-vanguard-adds-17-new-funds-to-vanguard-investor-choice-022526.html - State Street Investment Management, Proxy Voting Choice — oficjalne informacje o programie umożliwiającym klientom wybór polityki głosowania dla kwalifikujących się funduszy i portfeli.
Link: https://www.ssga.com/us/en/about-us/what-we-do/asset-stewardship/proxy-voting-choice - Reuters, US bank regulator looks to tighten control of asset managers’ bank stakes — materiał o dyskusji w FDIC dotyczącej nadzoru nad udziałami największych firm zarządzających aktywami w sektorze bankowym.
Link: https://www.reuters.com/business/finance/us-bank-regulator-looks-tighten-control-asset-managers-bank-stakes-2024-07-30/ - Reuters, BlackRock seeks to push FDIC bank oversight deadline to March — materiał o sporach wokół nadzoru nad dużymi pasywnymi udziałami BlackRocka w bankach.
Link: https://www.reuters.com/business/finance/blackrock-seeks-push-fdic-bank-oversight-deadline-march-2025-01-09/ - Reuters, BlackRock wins renewed permission to own big US utility stakes — informacja o decyzji FERC z 2025 roku dotyczącej możliwości utrzymywania przez BlackRock zwiększonych pakietów udziałów w spółkach użyteczności publicznej.
Link: https://www.reuters.com/business/finance/blackrock-wins-renewed-permission-own-big-utility-stakes-2025-04-17/
