Bank Rozrachunków Międzynarodowych nie przyciąga uwagi tak jak Rezerwa Federalna, Europejski Bank Centralny czy Bank Anglii. Nie ustala stóp procentowych dla największej gospodarki świata, nie emituje wspólnej waluty i nie występuje codziennie w wiadomościach jako główny bohater finansowych decyzji.
A jednak BIS — Bank for International Settlements, po polsku Bank Rozrachunków Międzynarodowych — zajmuje w globalnym systemie finansowym miejsce wyjątkowe. Jest jedną z najważniejszych instytucji współpracy banków centralnych, forum rozmów o pieniądzu i stabilności finansowej, bankiem obsługującym oficjalny sektor monetarny, gospodarzem kluczowych komitetów regulacyjnych oraz ośrodkiem prac nad przyszłością płatności, tokenizacji i cyfrowej infrastruktury finansowej.
Nie jest „światowym bankiem centralnym” w prostym sensie. Nie wydaje rządom poleceń, nie narzuca państwom polityki pieniężnej i nie ustala za nie kursu walut. Jego znaczenie bierze się z czegoś mniej widowiskowego, ale bardzo istotnego: BIS jest miejscem, w którym spotykają się instytucje odpowiedzialne za pieniądz, płynność i stabilność systemu finansowego.
Właśnie dlatego warto zrozumieć, czym BIS naprawdę jest, skąd się wziął, jak działa i dlaczego instytucja z siedzibą w Bazylei odgrywa tak ważną rolę w świecie, w którym decyzje finansowe coraz częściej przekraczają granice pojedynczych państw.
Instytucja starsza niż powojenny porządek finansowy
BIS został utworzony w 1930 roku, w szczególnym momencie europejskiej historii. Jego powstanie wiązało się z Planem Younga, który regulował kwestię reparacji płaconych przez Niemcy po I wojnie światowej. Nowa instytucja miała przejąć część zadań związanych z pobieraniem, administrowaniem i dystrybucją tych płatności, a także pełnić funkcję powiernika dla międzynarodowych pożyczek związanych z planami Dawesa i Younga.
Stąd wzięła się sama nazwa banku — Bank for International Settlements, czyli bank mający obsługiwać międzynarodowe rozrachunki.
Ta pierwotna funkcja szybko straciła znaczenie. Kryzys gospodarczy lat 30., moratorium Hoovera z 1931 roku i porozumienie z Lozanny z 1932 roku doprowadziły do faktycznego zamknięcia problemu reparacji. BIS nie zniknął jednak wraz z pierwotnym zadaniem. Przeciwnie — zaczął rozwijać rolę, która z czasem okazała się znacznie ważniejsza: stał się stałym forum współpracy banków centralnych.
Od lat 30. bankierzy centralni i eksperci monetarni regularnie spotykali się w Bazylei, wymieniali informacje, omawiali sytuację gospodarczą i rozwijali techniczne formy współpracy. W późniejszych dekadach BIS pełnił istotne funkcje w europejskich rozliczeniach powojennych, wspierał współpracę w ramach porządku Bretton Woods, a wraz z globalizacją finansów coraz mocniej koncentrował się na stabilności monetarnej i finansowej.
Kto jest właścicielem BIS
BIS nie należy do prywatnych inwestorów ani do rządów w zwykłym korporacyjnym sensie. Jego kapitał jest utrzymywany wyłącznie przez banki centralne i władze monetarne. Obecnie członkami BIS są 63 instytucje z całego świata, reprezentujące jurysdykcje odpowiadające łącznie za około 95% globalnego PKB.
Wśród członków znajdują się między innymi:
- Rezerwa Federalna Stanów Zjednoczonych,
- Europejski Bank Centralny,
- Bank Anglii,
- Bank Japonii,
- Ludowy Bank Chin,
- Narodowy Bank Polski,
- banki centralne Kanady, Australii, Indii, Brazylii, Meksyku, Szwajcarii i wielu innych państw.
Członkowie mają prawa głosu i reprezentacji podczas General Meetings, czyli zgromadzeń ogólnych BIS. Coroczne zgromadzenie zatwierdza sprawozdanie roczne i rachunki banku, decyduje o podziale zysku oraz wybiera niezależnego audytora.
To ważne, bo BIS nie jest zawieszony w próżni instytucjonalnej. Posiada własne organy zarządzania, strukturę nadzoru i publikowane sprawozdania. Jednocześnie jego wyjątkowy skład sprawia, że nie działa jak zwykła organizacja międzynarodowa, w której bezpośrednio reprezentowane są rządy i dyplomaci. W BIS spotykają się przede wszystkim instytucje odpowiedzialne za politykę pieniężną i stabilność finansową.
„Bank dla banków centralnych” — co to naprawdę oznacza
BIS bywa określany jako „bank banków centralnych”. To sformułowanie jest popularne i w pewnym sensie trafne, ale wymaga wyjaśnienia. Nie chodzi o to, że BIS jest nadrzędnym bankiem centralnym wobec innych banków. Chodzi o to, że świadczy usługi bankowe na rzecz oficjalnego sektora monetarnego.
BIS oferuje bankom centralnym i innym oficjalnym instytucjom między innymi:
- produkty depozytowe,
- transakcje walutowe,
- operacje w złocie,
- instrumenty zarządzania rezerwami,
- usługi związane z płynnością i krótkoterminowym lokowaniem środków,
- wybrane portfele inwestycyjne dla oficjalnego sektora.
Bank centralny utrzymuje rezerwy walutowe po to, aby wzmacniać wiarygodność systemu pieniężnego, zapewniać płynność w kryzysie i umożliwiać interwencje w razie potrzeby. BIS jest jednym z miejsc, w których część takich rezerw może być bezpiecznie lokowana lub obsługiwana.
Ta działalność sprawia, że BIS nie jest tylko think tankiem ani klubem dyskusyjnym. Prowadzi realną działalność bankową, ale jej klientem nie jest zwykły obywatel ani komercyjna spółka, lecz przede wszystkim oficjalny sektor finansowy.
Forum rozmów, którego zwykle nie widać
Najbardziej charakterystyczną funkcją BIS pozostaje tworzenie przestrzeni regularnych spotkań dla bankierów centralnych i regulatorów. W Bazylei odbywają się cykliczne posiedzenia, konsultacje i rozmowy dotyczące inflacji, polityki pieniężnej, płynności, zadłużenia, ryzyk dla systemu bankowego oraz napięć na rynkach finansowych.
Nie wszystkie takie spotkania są publiczne. Część z nich ma charakter zamknięty, co wynika z samej specyfiki tematów. Banki centralne dyskutują o zjawiskach, które mogą wpływać na oczekiwania rynków i stabilność finansową. Zbyt wczesne lub nieprecyzyjne ujawnienie stanowisk mogłoby powodować skutki gospodarcze.
Jednocześnie ta forma działania rodzi uzasadnione pytania. Jeśli w zamkniętych forach spotykają się osoby kierujące najważniejszymi instytucjami monetarnymi świata, to ich rozmowy siłą rzeczy mają znaczenie większe niż zwykłe seminaria eksperckie.
BIS nie głosuje za podwyżką stóp w Polsce ani za obniżką stóp w strefie euro. Nie podejmuje też decyzji za Fed czy Bank Japonii. Może jednak wpływać na sposób, w jaki bankierzy centralni myślą o problemach, definiują ryzyka i oceniają możliwe reakcje. W tym sensie znaczenie BIS polega nie na formalnym wydawaniu poleceń, lecz na budowaniu wspólnego środowiska analitycznego i instytucjonalnego.
Badania, statystyka i kształtowanie języka finansów
BIS prowadzi rozbudowaną działalność analityczną. Publikuje raporty, opracowania badawcze, dane statystyczne i wystąpienia dotyczące najważniejszych problemów współczesnych finansów. Wśród tematów regularnie pojawiają się:
- inflacja i polityka pieniężna,
- zadłużenie publiczne i prywatne,
- cykle kredytowe,
- stabilność banków,
- rynki nieruchomości,
- ryzyka płynnościowe,
- stablecoiny, kryptowaluty i tokenizacja,
- cyfrowe waluty banków centralnych,
- transgraniczne systemy płatności.
Raporty BIS są szeroko czytane przez banki centralne, regulatorów, ekonomistów i uczestników rynku. Nie mają mocy prawa, ale tworzą pewien punkt odniesienia. Jeżeli instytucja skupiająca największe banki centralne świata opisuje dane zjawisko jako zagrożenie dla stabilności finansowej, temat szybko zyskuje większą wagę w debacie publicznej i regulacyjnej.
To jeden z mniej widocznych sposobów oddziaływania BIS. Instytucja wpływa na system nie tylko przez spotkania i usługi bankowe, lecz także przez język, którym świat finansów opisuje własne problemy.
Komitety bazylejskie — wpływ przez standardy
Wokół BIS działa szereg komitetów i stowarzyszeń wspierających stabilność finansową. Najbardziej znany jest Basel Committee on Banking Supervision, czyli Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego.
Komitet ten opracowuje globalne standardy dla regulacji ostrożnościowych banków. To z jego prac wywodzą się ramy znane jako:
- Basel I,
- Basel II,
- Basel III.
Dotyczą one między innymi:
- wymogów kapitałowych,
- zarządzania ryzykiem,
- płynności,
- odporności banków na kryzysy,
- nadzoru nad instytucjami finansowymi.
W tym miejscu potrzebna jest precyzja. Komitet Bazylejski nie jest tym samym co BIS. BIS gości jego sekretariat i zapewnia zaplecze organizacyjne, ale komitet posiada własne struktury i własny proces decyzyjny. Standardy bazylejskie nie są też automatycznie obowiązującym prawem. Muszą zostać wdrożone przez poszczególne jurysdykcje — poprzez regulacje krajowe, unijne albo działania nadzorcze.
Nie zmienia to jednak ich znaczenia. Jeśli standard przygotowany w procesie bazylejskim staje się punktem odniesienia dla nadzorców w dziesiątkach państw, wpływa na warunki działania banków na całym świecie. Nie jest to władza ustawodawcza, ale jest to bardzo silna forma standardotwórczego oddziaływania.
Po kryzysie finansowym 2008 roku znaczenie takich standardów jeszcze wzrosło. Banki centralne i regulatorzy uznali, że sektor finansowy musi być odporniejszy na nagłe utraty płynności, zbyt wysoki poziom dźwigni i ryzyko przenoszenia kryzysu między państwami. Odpowiedzią stały się między innymi surowsze wymogi kapitałowe i płynnościowe w ramach Basel III.
Stabilność finansowa jako wspólna obsesja
Misja BIS koncentruje się wokół stabilności monetarnej i finansowej. Te dwa pojęcia są często używane razem, ale nie oznaczają tego samego.
Stabilność monetarna dotyczy przede wszystkim pieniądza — utrzymania zaufania do waluty, kontroli inflacji i funkcjonowania polityki pieniężnej.
Stabilność finansowa dotyczy odporności całego systemu: banków, rynków, infrastruktury płatniczej i mechanizmów kredytowych. System finansowy może być niestabilny nawet wtedy, gdy inflacja chwilowo pozostaje niska.
BIS od lat podkreśla znaczenie ryzyk narastających poza krótkoterminowym horyzontem. Zwraca uwagę na:
- nadmierne zadłużenie,
- bańki na aktywach,
- zbyt długie okresy taniego pieniądza,
- ryzyka przenoszone poza sektor bankowy,
- zależność rynków od płynności dostarczanej przez banki centralne.
W tym sensie BIS często reprezentuje głos ostrożniejszy niż politycy i uczestnicy rynków oczekujący szybkiego pobudzania gospodarki. Instytucja regularnie przypomina, że polityka pieniężna nie może bez końca zastępować reform gospodarczych, a długotrwałe ignorowanie ryzyk finansowych zwykle kończy się boleśnie.
BIS Innovation Hub — laboratorium przyszłego pieniądza
W ostatnich latach coraz ważniejszą częścią działalności BIS stał się BIS Innovation Hub. To sieć centrów innowacji rozwijających projekty dotyczące technologii finansowych istotnych dla banków centralnych.
Obszary prac obejmują między innymi:
- cyfrowe waluty banków centralnych,
- tokenizację aktywów,
- płatności transgraniczne,
- cyberbezpieczeństwo,
- regtech i suptech,
- analizę danych dla instytucji finansowych.
BIS nie decyduje za państwa, czy mają wprowadzić detaliczną walutę cyfrową. Prowadzi jednak badania i projekty pilotażowe, które mogą wpływać na to, jak banki centralne myślą o przyszłości pieniądza.
Wielu obserwatorów skupia się na haśle CBDC, czyli central bank digital currency. To ważny temat, ale nie jedyny. Coraz silniej widać, że BIS interesuje nie tylko cyfrowa waluta jako produkt dla obywatela, lecz także nowa infrastruktura rozliczeń między instytucjami finansowymi.
Project Agorá i koncepcja unified ledger
Jednym z najważniejszych projektów BIS Innovation Hub jest Project Agorá. Inicjatywa bada możliwość wykorzystania tokenizacji w transgranicznych płatnościach hurtowych. W projekcie uczestniczy siedem banków centralnych oraz kilkadziesiąt instytucji sektora prywatnego.
Agorá sprawdza, czy na jednej platformie można połączyć:
- tokenizowane pieniądze banku centralnego,
- tokenizowane depozyty banków komercyjnych,
- bardziej zautomatyzowane mechanizmy rozliczeń transgranicznych.
Projekt opiera się na koncepcji multi-currency unified ledger, czyli wielowalutowej wspólnej księgi rozliczeniowej. Celem nie jest stworzenie jednej globalnej waluty, lecz zbadanie, czy obecne płatności międzynarodowe — często powolne, kosztowne i obciążone wieloma pośrednikami — można usprawnić dzięki nowej architekturze cyfrowej.
W Annual Economic Report 2025 BIS szerzej promował ideę unified ledger jako jednego z możliwych kierunków rozwoju systemu finansowego. Chodzi o programowalną infrastrukturę, na której mogłyby współistnieć rezerwy banku centralnego, pieniądz banków komercyjnych i wybrane aktywa finansowe.
To jeden z najbardziej znaczących współczesnych wątków związanych z BIS. Instytucja nie tylko analizuje istniejący system, ale także współtworzy intelektualne zaplecze dla rozwiązań, które mogą zmienić sposób rozliczania pieniądza i aktywów w przyszłości.
Stablecoiny, tokenizacja i pytanie o przyszłość pieniądza
BIS bardzo krytycznie wypowiada się o stablecoinach, czyli cyfrowych tokenach utrzymujących powiązanie z walutami fiducjarnymi, najczęściej z dolarem. W raporcie z 2025 roku oraz późniejszych wypowiedziach przedstawiciele BIS ostrzegali, że stablecoiny mogą powodować problemy związane z przejrzystością, jakością rezerw, integralnością systemu płatniczego i suwerennością monetarną części państw.
W tej diagnozie kryje się ważny spór o przyszłość finansów. Jedna droga zakłada rozwój prywatnych, często dolarowych tokenów, które stają się coraz ważniejsze w gospodarce cyfrowej. Druga — preferowana przez BIS — zakłada modernizację oficjalnego pieniądza i infrastruktury płatniczej w taki sposób, aby centrum systemu nadal stanowiły instytucje publiczne i pieniądz banku centralnego.
Nie jest to dyskusja wyłącznie techniczna. Dotyczy tego:
- kto będzie kontrolował podstawową warstwę rozliczeń,
- jak zachować zaufanie do pieniądza,
- czy prywatne systemy płatnicze mogą zdominować funkcje dotąd należące do instytucji publicznych,
- jak pogodzić innowacyjność z nadzorem i stabilnością.
BIS zajmuje w tej debacie stanowisko wyraźne: innowacje tak, ale w architekturze opartej na pieniądzu banku centralnego i regulowanym sektorze finansowym.
Przejrzystość i problem eksperckiej władzy
Znaczenie BIS rodzi również pytania krytyczne. Dotyczą one nie tyle tajemniczości samej instytucji, ile szerszego problemu: jak kontrolować wpływ ciał eksperckich, które nie tworzą prawa bezpośrednio, ale kształtują standardy i ramy myślenia dla całego systemu finansowego.
BIS publikuje raporty, sprawozdania, statystyki i materiały badawcze. Ma organy zarządzania i audytowane rachunki. Nie jest więc instytucją niewidzialną ani całkowicie nieprzejrzystą.
Jednocześnie część jego najważniejszych funkcji odbywa się w świecie wyspecjalizowanych spotkań, komitetów i języka technicznego, do którego przeciętny obywatel nie ma łatwego dostępu. Gdy omawia się przyszłość regulacji bankowych, architekturę płatności międzynarodowych albo standardy stabilności finansowej, debata publiczna zwykle pojawia się znacznie później — jeśli w ogóle.
To nie jest zarzut, który unieważnia sens istnienia BIS. Globalny system finansowy rzeczywiście wymaga wiedzy, ciągłości i międzynarodowej koordynacji. Ale właśnie dlatego potrzebna jest świadomość, że techniczne decyzje i standardy mogą mieć polityczne skutki.
BIS a niezależność banków centralnych
BIS konsekwentnie broni znaczenia niezależności banków centralnych. W najnowszych wypowiedziach jego generalny menedżer Pablo Hernández de Cos podkreślał, że stabilność cen i wiarygodność polityki pieniężnej wymagają ochrony banków centralnych przed krótkoterminową presją polityczną.
To stanowisko ma silne uzasadnienie historyczne. Bank centralny uzależniony od bieżących potrzeb rządu może być skłonny do zbyt łatwego finansowania deficytu lub zbyt późnego reagowania na inflację. Niezależność ma chronić pieniądz przed polityczną pokusą.
Ale niezależność sama w sobie także rodzi napięcie. Bank centralny podejmuje decyzje o ogromnym znaczeniu społecznym: wpływa na koszt kredytu, sytuację gospodarstw domowych, rynek pracy i stabilność sektora finansowego. Dlatego niezależność musi być równoważona przez jasny mandat, przejrzystość i odpowiedzialność publiczną.
BIS stoi po stronie niezależności, ale sama debata o bankach centralnych pokazuje szerszy problem współczesnej gospodarki: coraz więcej kluczowych decyzji zapada w instytucjach eksperckich, których legitymacja opiera się nie na wyborach, lecz na kompetencji i stabilności działania.
Dlaczego BIS ma znaczenie
Najprościej byłoby powiedzieć, że BIS jest bankiem dla banków centralnych. To prawda, ale niewystarczająca.
BIS jest jednocześnie:
- najstarszą instytucją międzynarodowej współpracy monetarnej,
- forum regularnych spotkań bankierów centralnych,
- dostawcą usług finansowych dla oficjalnego sektora,
- ośrodkiem badań i statystyki finansowej,
- gospodarzem ważnych komitetów stabilności finansowej,
- jednym z głównych laboratoriów przyszłej infrastruktury pieniądza.
Jego znaczenie nie polega na formalnej władzy nad państwami. Polega na tym, że jest miejscem, w którym spotykają się, pracują i uzgadniają język działania instytucje odpowiedzialne za fundamenty współczesnego systemu finansowego.
W epoce zadłużenia, napięć inflacyjnych, cyfryzacji pieniądza i rosnącej złożoności globalnych rynków taka instytucja ma znaczenie ogromne. Nie dlatego, że stoi ponad wszystkimi bankami centralnymi, lecz dlatego, że pomaga im funkcjonować w świecie, w którym ich decyzje coraz rzadziej mają wyłącznie krajowe skutki.
Instytucja dyskretna, ale nie marginalna
BIS nie jest twarzą codziennej polityki gospodarczej. Nie ogłasza decyzji, które natychmiast zmieniają raty kredytów w Polsce. Nie prowadzi kampanii informacyjnych skierowanych do masowego odbiorcy. Jego rola jest bardziej dyskretna.
Ale dyskrecja nie oznacza marginalności.
Bank Rozrachunków Międzynarodowych jest jednym z najważniejszych miejsc, w których współczesne finanse próbują same siebie uporządkować: przez współpracę banków centralnych, standardy regulacyjne, analizę ryzyka i projektowanie infrastruktury przyszłych płatności.
Właśnie dlatego warto go znać. Nie po to, by budować wokół niego atmosferę tajemnicy, lecz po to, by lepiej rozumieć, gdzie naprawdę powstają idee i standardy, które później wpływają na system finansowy całego świata.
Najważniejsze osoby związane dziś z BIS
- Pablo Hernández de Cos — generalny menedżer BIS od 1 lipca 2025 roku, wcześniej gubernator Banku Hiszpanii.
- François Villeroy de Galhau — przewodniczący Rady Dyrektorów BIS do 2 czerwca 2026 roku, gubernator Banque de France.
- Fabio Panetta — gubernator Banku Włoch, wybrany na nowego przewodniczącego Rady Dyrektorów BIS; obejmuje funkcję 3 czerwca 2026 roku.
- Kazuo Ueda — gubernator Banku Japonii, od maja 2026 roku przewodniczący Committee on the Global Financial System działającego przy BIS.
Źródła i materiały pomocnicze
- Bank for International Settlements, About BIS – overview — oficjalne omówienie misji BIS, liczby 63 członków oraz informacji, że reprezentują oni jurysdykcje odpowiadające za około 95% światowego PKB.
Link: https://www.bis.org/about/index.htm - Bank for International Settlements, BIS member central banks — oficjalna lista 63 banków centralnych i władz monetarnych będących członkami BIS oraz informacja o prawie głosu i reprezentacji na zgromadzeniach ogólnych.
Link: https://www.bis.org/about/member_cb.htm - Bank for International Settlements, BIS History – Overview — historia powstania BIS w 1930 roku w związku z Planem Younga, kwestią reparacji oraz stopniowym przejściem do roli forum współpracy banków centralnych.
Link: https://www.bis.org/about/history_newarrow.htm - Bank for International Settlements, History – foundation and crisis (1930–39) — szczegółowe omówienie zaniku funkcji reparacyjnej BIS oraz przesunięcia ciężaru działalności na współpracę banków centralnych, operacje złotowe i walutowe.
Link: https://www.bis.org/about/history_1foundation.htm - Bank for International Settlements, Annual General Meeting — opis roli zgromadzenia ogólnego BIS, zatwierdzania raportu rocznego i rachunków, podziału zysku oraz wyboru niezależnego audytora.
Link: https://www.bis.org/events/agm_info.htm - Bank for International Settlements, Board of Directors — aktualna strona dotycząca Rady Dyrektorów BIS, jej komitetów oraz bieżącego przewodnictwa François Villeroy de Galhau przed zmianą zaplanowaną na czerwiec 2026 roku.
Link: https://www.bis.org/about/board.htm - Bank for International Settlements, Central bank Governors appointed to lead BIS Board and key BIS groups — komunikat z 12 maja 2026 roku o wyborze Fabio Panetty na przewodniczącego Rady Dyrektorów BIS od 3 czerwca 2026 roku oraz o innych nominacjach w ramach struktur BIS.
Link: https://www.bis.org/press/p260512.htm - Bank for International Settlements, Pablo Hernández de Cos – General Manager — oficjalny biogram obecnego generalnego menedżera BIS, który objął funkcję 1 lipca 2025 roku.
Link: https://www.bis.org/about/biophdc.htm - Bank for International Settlements, About committees and associations — opis komitetów wspieranych przez BIS, w tym Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, Committee on Payments and Market Infrastructures oraz Committee on the Global Financial System.
Link: https://www.bis.org/stability.htm - Basel Committee on Banking Supervision, Overview — oficjalne omówienie roli Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego jako globalnego twórcy standardów ostrożnościowych dla banków.
Link: https://www.bis.org/bcbs/index.htm - Basel Committee on Banking Supervision, Organisation and governance — wyjaśnienie, że sekretariat komitetu jest hostowany przez BIS, ale sam komitet ma własne struktury zarządzania i raportuje do Group of Central Bank Governors and Heads of Supervision.
Link: https://www.bis.org/bcbs/organ_and_gov.htm - Bank for International Settlements, BIS Innovation Hub work on central bank digital currency — oficjalne omówienie prac Innovation Hub nad CBDC i projektami dotyczącymi przyszłości pieniądza oraz systemów płatniczych.
Link: https://www.bis.org/about/bisih/topics/cbdc.htm - Bank for International Settlements, Project Agorá: exploring tokenisation of cross-border payments — opis projektu badającego wielowalutową wspólną księgę rozliczeniową dla płatności transgranicznych oraz tokenizację pieniądza banku centralnego i depozytów banków komercyjnych.
Link: https://www.bis.org/about/bisih/topics/fmis/agora.htm - Bank for International Settlements, BIS Innovation Hub projects — zestawienie aktualnych projektów innowacyjnych BIS, w tym inicjatyw związanych z tokenizacją, płatnościami i infrastrukturą finansową.
Link: https://www.bis.org/about/bisih/projects.htm - Bank for International Settlements, Global economic outlook, financial stability risks, stablecoins and central bank independence — wywiad z Pablo Hernándezem de Cosem z maja 2026 roku dotyczący stabilności finansowej, stablecoinów i niezależności banków centralnych.
Link: https://www.bis.org/speeches/sp260512.htm
